Կայքի մենյու
Որոնել
Մինի - չաթ
Մեր հարցումը
ՁԵՐ ՍԻՐԵԼԻ ԵՐԳԻՉԸ
Պատասխանների ընդհանուր քանակը: 42
Վիճակագրություն

Ընդամենը ակտիվ. 1
Հյուրեր. 1
Անդամներ. 0
Կայքի գործընկերները
  • Ստեղծել կայք
  • Ամեն ինչ վեբ մասնագետի համար
  • Ծրագրեր բոլորի համար
  • Զվարճանքների աշխարհ
  • Рунет-ի ամենալավ կայքերը
  • Խոհարարական  բաղադրատոմսեր
  • Նյութերի ընտրություն
    Գլխավոր էջ » Ֆայլեր » Ավետիք Իսահակյան

    ՀԱՎԵՐԺԱԿԱՆ ՍԵՐԸ
    23.03.2013, 09:24
    ՀԱՎԵՐԺԱԿԱՆ ՍԵՐԸ
    I
    Լուսակերտ է ապարանքը Թադմորի,
    Անապատում, որպես երազ ոսկեհյուս.
    Յոթն հարյուր սյունի վրա մարմարի
    Սլանում է աշտարակը երկնասույզ:

    Շուրջը նազուկ արմավենու պուրակներ,
    Ուր երգում են հրաշք հավքեր կարոտով.
    Շատրվաններն հրահրում են կրակներ,
    Ծաղիկները պճնազարդում արծաթով:

    Գահի վրա երիտասարդ Էլ-Սաման
    Մեղմ գրկել է հրաշագեղ բամբիշին.
    Կրծքի վրա հյուսքը նրա - ծփծփան,
    Հանց նունուֆար լույս - աղբյուրի երեսին:

    Փերուզ ծովը, որ փարում է մշտաթոր
    Սեպ ժայռերը Լիբանանի փեշերի՝
    Չունի այնպե՛ս, այնպե՛ս փրփուր ձյունաթույր,
    Ինչպես կուրծքը լուսապայծառ բամբիշի:

    Արքայական գահի շուրջը զվարթուն
    Մանկլավիկներ և նաժիշտներ ոսկեհեր
    Նվագում են, կաքավում են ու երգում
    Գիշերները, առավոտուց մինչ գիշեր:

    II
    Երբ հանգչում են ապարանքի ջահերը,
    Եվ արծաթյա կապարի պես լուսնկան
    փայփայում է ավազանի ջրերը,
    Շշնջում է սյուքի նման Էլ-Սաման:

    Շշնջում է լուսաթաթախ բամբիշի
    Ականջն ի վար այնպես քնքուշ, հեզասահ,
    Ինչպես լուսնի շողակաթը թավիշի
    Այն հոյակապ սյուներն ի վար մարմարյա:

    -Բարձր են երկրի ձեղունները, նազելի՛ս
    Բայց իմ սերը բարձրաբարձր են նրանցից.
    -Խոր են երկրի հիմունքները, նազելի՛ս
    Բայց իմ սերը խորախոր է նրանցից:

    Արուսեկը, որ ներկում է ծիրանի
    Շրթունքները գառնուկների Տյուրոսի,
    Այնքա՛ն կարմիր, այնքա՛ն կարմիր բոց չունի,
    Ինչքան որ քո համբույրները սնուսի:

    Կխորտակվի ապարանքըս գեղանի,
    Եվ կծածկվի անապատի շնչի տակ.
    Կբարձրանա անհուն ծովը Սիդոնի
    Եվ կըգերե անապատը ծագե ծագ,-

    Ժամանակը իր վախճանին կհասնի,
    Եվ արևը մի բուռ մոխիր կդառա,
    Բայց իմ սերը վախճան չունի, հուն չունի,
    Նա հավերժ է, նա անշեջ է, նա անմահ…

    Չէացնող համբույրներում դյութական,
    Հանց հինավուրց հեքիաթական գինու մեջ,
    Թալկանում է և հալչում է Էլ-Սաման…
    Ժամանակը դառնում՝ վայրկյան ու հավերժ…

    Ապարանքի եբենոսյան դռներից
    Երազանուշ մուշկ ու կնդրուկ է բուրում.
    Մանկլավիկներ ու նաժիշտներ ցնածլից
    Նվագում են, ու երգում են, ու պարում…

    III
    Լռությունը մահվան թևով ծվարած
    Առկայծում է կանթեղն աղոտ, մենավոր.
    Եվ մեռնում է հեզ բամբիշը դալկացած
    Էլ-Սամանի կրծքի վրա սգավոր:

    Նա մեռնում է ինչպես ցողը բողբոջում,
    Մանկիկն ինչպես սուրբ գրկի մեջ մայրական.
    Եվ հըծծում է աղոթքի պես շշնջում
    Հեգ բամբիշի ականջն ի վար Էլ-Սաման:

    -Կըխորտակեմ կամարները երկնային,
    Ես չե՛մ թողնի, ես չե՛մ թողնի՝ դու մեռնիս.
    Ե՛վ կվանեմ, և՛ կհաղթեմ չար մահին,
    Ես չե՛մ թողնի, ես չե՛մ թողնի՝ դու մեռնիս:

    Եվ գրկել է դժգունացող բամբիշին,
    Մահվան հանդեպ սուր ու վահան է շարժում.
    Եվ բամբիշի սառած-մեռած շրթներին
    Իր հրեղեն սերն ու շունչը ներարկում:

    IV
    Լուսիններ են եկել-անցել, ու կրկին
    Մեռած բամբշին ամուր գրկած Էլ-Սաման
    Շշնջում է ականջն ի վար մեղմագին,
    Ինչպես դեղին սյուներն ի վար լուսնկան:

    Եվ լքել են ապարանքը սարսափից
    Մանկլավիկներն ու նաժիշտներ ոսկեհեր.
    Արմավներն են լուռ սոսափվում թաղծալից,
    Եվ մարել են վառ ծաղիկներն ու ջահեր:

    Շատրվաններն հեծկլում են ու լալիս,
    Եվ սյունից սյուն սարդը ոստայն է հյուսում.
    Անապատի հողմն է միայն այց գալիս
    Եվ գահի շուրջ կաղկանձում ու փսփսում:

    Օձն է սրբում սառն ու փայլուն կողերով
    Էլ-Սամանի ոսկորների լուռ փոշին.
    Բայց Էլ-Սաման կմաղքային ձեռներով
    Պիրկ գրկել է նորից հյուծված բամբիշին:

    Եվ քայքայուն ականջն ի վար լռելյայն
    Մեռած, սառած շրթունքներով Էլ-Սաման
    Շշնջում է հավերժաբար ու անձայն,
    Ինչպես խարխուլ սյուներն ի վար լուսնկան:

    Պուրակները չորացել են, չքացել,
    Եվ շիջել է լույս երազը սյուների.
    Անապատը դեղին քղանցքն է փռել
    Եվ ծածկել է ապարանքը Թադմորի…

    Եվ ավազուտ շիրմի վրա մենավոր
    Աշտարակն է մնում կանգուն ու վկա,
    Որ իմանան վառ աստղերը հեռավոր
    Էլ-Սամանի սերը հզո՛ր ու անմա՛հ:

    Որ աշխարհին պատմեն սերը հաղթապանծ,
    Էլ-Սամանի սերը՝ անա՛նց, հավերժո՛ղ,
    Քարավաններն ու ճամփորդներն երկյուղած
    Հեռուներից հեռու եկող-գնացող…
    Կատեգորիա: Ավետիք Իսահակյան | Ավելացրեց: Թամարա
    Դիտումներ: 28348 | Բեռնումներ: 0 | Մեկնաբանություններ: 1 | - Վարկանիշ -: 4.2/42
    Մեկնաբանություններն ընդամենը՝: 1
    0
    1 Աղունիկ   [Նյութ]
    իմ մեջ արթնացավ թախիծ

    Մեկնաբանություններ ավելացնել կարող են միայն գրանցված անդամները
    [ Գրանցում | Մուտք ]
    Մուտքի ձև
     
     
    Copyright MyCorp © 2021
    Հոսթինգը` uCoz